nd, 30 marca 2014

Niepełnosprawne rodziny cudownych dzieci

Pół żartem, pół serio. Blog Tomasza Bojar-Fijałkowskiego
Maksio Maksio

Za kilka dni Sejm definitywnie rozwiąże jakże bulwersującą sprawę świadczeń dla opiekunów dzieci niepełnosprawnych. Najpewniej dostaną oni podwyżki, kwestia tylko kiedy dokładnie i w jakiej wysokości. Jako rodzic, z czteroletnim stażem, niepełnosprawnego Maksia mam jednak wątpliwości czy w całej tej sprawie chodzi o kilkaset złotych czy może problem tych cudownych dzieci i ich rodzin jest bardziej złożony. Oto kilka przemyśleń:

1. Mam mieszane uczucia oglądając relacje z sejmowych korytarzy, gdzie dzieci i ich opiekunowie koczują od tylu dni. Wiem, że walczą w słusznej sprawie najlepiej jak umieją, ale budzi to różne reakcje. Całkowicie nie zgadzam się z krytykami rodziców, którym wytyka się posiadanie np. smart-telefonów. Bycie rodzicem niepełnosprawnego dziecka nie musi równać się życiu w nędzy, choć niektórym rzeczywiście los i prawo niczego nie ułatwia.

2. Żadne pieniądze nie osłodzą życia rodziny, która ma chore dziecko. Podwyżka 200, 300 a nawet tysiąca złotych też nie. Nawet gdyby zrealizować postulat red. Jacka Żakowskiego o średniej (4.006 zł) a nie minimalnej (1.680 zł) krajowej dla opiekunów dzieci niepełnosprawnych.

3. Opiekun dziecka niepełnosprawnego przyjmując świadczenie od Państwa zobowiązuje się opiekować dzieckiem i nie podejmować pracy zarobkowej, żadnej, w żadnym wymiarze czasu, w oparciu o żadną umowę. To prowadzi wprost do wykluczenia społecznego i generuje w przyszłości, kiedy zabraknie kochanego dziecka, co najmniej trudności w powrocie na rynek pracy. A co byłoby złego gdyby opiekun dziecka (najczęściej matka) pracował np. na pół etatu dzieląc się obowiązkami z kimś bliskim (najlepiej ojcem). Przecież aktualny model tworzy straszny podział: ona dom, on praca albo prace, żeby jakoś powiązać koniec z końcem. Ten zakaz pracy rodzi też patologie, kiedy opiekun pracuje z domu, nocami po to aby dorobić kilka groszy, ale robi to na czarno, bez podatków, bez świadczeń, bez umowy i składek. Może dlatego tak wiele par wychowujących niepełnosprawne dziecko nie wytrzymuje tej próby, bo wiele takich rodzin się rozpada?

4. Skoro już przyjęliśmy, że opieka nad niepełnosprawnym dzieckiem to praca, na więcej przecież niż etat, to czemu jako jedyny zawód w Polsce nie podlega ona ochronie Kodeksu Pracy? Każdy inny pracownik ma prawo do urlopu, zwolnienia lekarskiego i innych świadczeń. A opiekun niepełnosprawnego nie. Matce opiekującej się niepełnosprawnym dzieckiem nie przysługuje urlop macierzyński. Łączenie ciąży i opieki nad dwójką dzieci, w tym niepełnosprawnym, nie jest łatwe. A ponoć trzeba pomagać rodzinom, bo grozi nam demograficzna katastrofa? Może dlatego rodzice dzieci niepełnosprawnych tak rzadko decydują się na kolejne dziecko?

5. W Polsce wszystkie dzieci dostają takie same orzeczenia o niepełnosprawności. Czyli w świetle prawa zrównuje się dzieci lekko niepełnosprawne intelektualnie, niepełnosprawne ruchowo ale sprawne i świadome oraz np. dzieci całkowicie niezdolne do samodzielnego życia, jak nasz Maksio oraz pozostała trzydziestka z województwa pomorskiego, która jest podłączona w domach do respiratorów. Może dlatego system pomocy jest tak skromny, bo świadczenia są niedopasowane do potrzeb?

6. Trudno jest uzyskać pomoc, nawet od bliskich osób, gdy ma się chore dziecko. Nie dlatego, że ktoś odmawia, ale najzwyczajniej w świcie nawet rodzina czasem nie daje emocjonalnie rady i po ludzku się boi, tym bardziej dalsi znajomi. A wynajęcie fachowej pomocy, np. personelu medycznego jest kosztowne. Może dlatego rodziny niepełnosprawnych dzieci tak często zamykają się w sobie stroniąc od świata?

Żeby nie było aż tak negatywnie oto kilka propozycji, ufam że konstruktywnych:

1. Świadczenia powinno przysługiwać rodzinie dziecka tak aby ona rozdzielała zadania związane z opieką nad niepełnosprawnym np. pomiędzy dwoje rodziców, czy nawet osoby wynajęte do pomocy.

2. Świadczenie to nie może wykluczać czy zakazywać pracy opiekunów.

3. Niepełnosprawność dzieci, co za tym idzie pomoc, powinna być stopniowana i uzależniona od konkretnych potrzeb a nie wynikać z tabeli czy danych statystycznych.

4. Byłoby wspaniale gdyby kiedyś powstał ośrodek krótkookresowej opieki nad dziećmi na respiratorach. Dziś rodzina opiekująca się takim dzieckiem nie może często wyjechać na urlop, bo jest to technicznie i logistycznie niemożliwe. Wówczas jedyną szansą na chwilę wytchnienia staje się szpital (a to nie miejsce dla dzieci w stabilnym stanie, z resztą przy kolejkach do służby zdrowia byłoby to nie fair) lub hospicjum (tym bardziej). Może kiedyś obiekt taki powstanie, pomysłem służę, gronem zainteresowanych też i nawet chętnych wolontariuszy wskażę.

5. Czekam kiedy nasze społecznie odpowiedzialne przedsiębiorstwa, w tym pomorskie, chwalące się założeniami CSR wpadną na pomysł aby np. dzieciakom których życie zależy od respiratora zaoferować niższą stawkę za dostarczany prąd lub zagwarantować, jakże ważną, stałość jego dostaw. Wiem, że wiele rodzin z niepełnosprawnymi dziećmi z radością przyjmie zniżki na inne towary, szczególnie kosmetyki, pieluchy, czy usługi. Na tym przecież polegać powinna społeczna wrażliwość, nie tylko na oszczędzaniu surowców energetycznych co przedsiębiorcy czynią bardziej w trosce o swoją ekonomię niż ekologię z resztą.

Dziś to całe rodziny są niepełnosprawne, nie tylko ich wspaniałe dzieci. Spróbujmy to zmienić!

Tomasz Bojar-Fijałkowski

Trochę rozbiegany: wychowany w Gdyni, związany z Sopotem i Gdańskiem, mieszka w gminie Kolbudy, pracuje w Warszawie i Bydgoszczy, a wypoczywa najchętniej w Kościerzynie. Nieco zapracowany: wykładowca, manager, członek rady programowej Radia Gdańsk, członek polskiej sekcji OECD, wcześniej urzędnik. Chyba nie najgorzej wykształcony: doktor prawa, magister zarządzania, absolwent szkoły średniej w USA. W rzadkich wolnych chwilach próbuje z żoną Moniką ogarnąć dom, ogród, kuchnię, bieganie, kolekcję 400 krawatów i wychowywać trojkę dzieci: Pati (8 lat), Maksia (6 lata) i Leo (3 lata). Ktoś trochę podobny do Ciebie.

Czytaj więcej: http://fijalkowski.radiogdansk.pl/index.php/blogerzy/tomasz-fijalkowski

Komentarze   

0 # Anna 2015-02-22 20:04
Gratuluje Panie Tomku genialny artykul. I w pełni się z Panem zgadzam. Mam kuzynkę która jest niepełnosprawna . Od urodzenia jej funkcjonowanie zależy tylko i wyłącznie od rodziców, którzy tak jak pan wspomniał i jak zapewne jest w wielu Polskich rodzinach jest wyłączona z życia towarzyskiego. I mam nadzieje ze w przyszłości się to zmieni. Pozdrawiam studentka WSTiH w Gdańsku.
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj
0 # Paweł Cz 2014-04-01 21:55
Znakomity artykuł Tomku, ja myślę, że zdecydowanie brakuje takich dojrzałych opini w tej ale i innych sprawach w obszarze pomocy społecznej. Przykre jest, że politycy i eksperci sami do takich konkluzji nie dochodzą, choćby podpatrując doświadczenia państw UE. Trochę jednak w tym winy jest i naszej. Każdy narzeka, ale mało kto siądzie przy komputerze, spisze swoje przemyślenia i je opublikuje...
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj
0 # Ewelina 2014-04-04 19:56
Panie Pawle, a czy Pan myśli, że politycy czytają nasze blogi i się nad tym zastanawiają? Ja myślę, że głos ludu oni mają w "poważaniu i to głębokim, poważaniu"...
Ale podpiszę się pod tym, że każdy narzeka, i zgodzę się z tym aby publikować swoje przemyślenia. To powoduje taką odwagę do działania jeśli widzi się, że nie jest się samemu z problemem.
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj
0 # Paweł Cz 2014-04-19 23:46
Każda intelektualna działalność kształtuje nasz Świat, ale... Gdyby to było takie proste, że ktoś stworzy wpis na blogu i zaraz politycy posłuchają i przegłosują, to było by to straszne. Polityka to wypadkowa opinii krążących wśród ludzi. Opinie te wyrażamy my ludzie, i im częściej je wyrażamy, tym częściej powielane są przez inne osoby. To tworzy pewną wypadkową powielających się opinii, na które napotykają politycy w swojej działalności. Kierując się zdrowym rozsądkiem, podejmują decyzje adekwatne do oczekiwań. "Wrzucając wpis" na bloga, dokłada Pani cegiełkę do obrazu otaczającej nas rzeczywistości. Czy warto? Myślę, że warto.
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj
+1 # Ewelina 2014-03-30 23:06
Panie Tomaszu, fajnie się mówi, fajnie się pisze...też mam brata niepełnosprawne go, mama musiała zrezygnować z pracy na rzecz opieki nad nim, niestety taka prawda, że została wykluczona z rynku, rodzina, przyjaciele...k ażdy ma swoje życie, nikt nie pomaga. Przyzwyczaiła się, mówi, że "to jej krzyż". Właśnie, ludzie tak to postrzegają, że nic się nie da zmienić, że tak ma być...przykre ale prawdziwe.
Premier nie wie skąd wziąć pieniądze, chcę "uczknąć ze środków na drogi" ale ja widzę jak wiele miliardów jest marnowanych w Polsce, ale póki mamy takich polityków jakich mamy, nic nie zmieni się w Polsce, a ludzie zamiast zagłosować racjonalnie (większość wybiera mniejsze zło) wolą emigrować i już nie wracać do Polski, zresztą sama w Polsce już nie mieszkam...
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj
+1 # TBF 2014-03-31 15:35
Pani Ewelino! Sama Pani wie, że nie jest łatwo: ani Pani mamie, ani innym. Myślę, że dużo można zrobić ale to musi być działanie wspólne, nie premiera, nie lekarzy. I chyba sprawa przestaje być tematem tabu. Dziś coraz więcej osób, także z pierwszych stron gazet (np. gen. Czempiński w którymś tygodniu dziś) mówi o swoich doświadczeniach . Oby ten wywołany problemem pieniędzy temat generalnie otworzył nas na ludzi, w tym tych chorych. Pozdrawiam - autor.
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj
0 # Ewelina 2014-03-31 18:19
Ja także mam taką nadzieję. Czas na zmiany.
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytuj

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież